ไม่ได้ อัพ สเปซมาตั้งนาน กลับมาโล๊ะของเก่าทิ้งหมดเลย  เมื่อวานตอนเช้าอากาศที่นี่เริ่มจะเย็นๆแระ แต่ตอนกลางวันนะ ไม่ต้องพูดถึงเลยแหละ ก้อไม่มีอะไรทำ โคตรเบื่อเลยอ่ะปิเทอม เจงๆน่าจะเรียนต่อไปเลยนี่ยังดีนะ ที่พี่โหน่งกลับบ้าน ทำให้เราได้ทำภาระกิจจับหนู รู้สึกว่าชีวิตสนุกขึ้นเยอะเลย หนูมันจับยากมากเลย ฝึกจับอยู่หลายวัน เกือบทำพี่โหน่งกลับบ้านไม่ได้  วันนั้น มีหนูตัวนึง หางมันเปงแผล ไปจับมัน ทีนี่โดนมันกัดไม่ปล่อยเลยอ่ะ พี่ตู่ที่ เป็นคนทำแล็บ ก้อยืนหัวเราะเรา เรามันมือใหม่นี่หน่า เราก้อเจ็บ แต่งงมากๆ ไม่มีแผลเลย ทุกวันนี้ก้อมาที่มอทุกวันเลย มาจับหนู แล้วก้อมาเล่นเน็ตด้วย

คงไม่มีอะไรน่าเบื่อกว่าปิดเทอมอีกแระ  เกรดก้อยังออกไม่หมดซะที ไปแระ เด๋วไปเล่นเอ็มก่อง

> เพื่อน คือ คนแรกที่ทำให้เรารู้จักผู้อื่น
> เพื่อน..คือคนแปลกหน้าคนแรก...ที่ทำให้เรารู้จักความรัก
> นอกเหนือจากคนในครอบครัว..ที่เรารักกันมาตั้งแต่เกิด
> เพื่อน..โผล่หัวมาตอนโต...เป็นใครไม่รู้..แล้วจู่ๆ
> วันหนึ่งเราก็รักมันได้
> ฉันมองความรักเพื่อน..เป็นความรักที่น่าเคารพยกย่อง
> แต่ต้องเป็นเพื่อนแท้ด้วยนะ..เพื่อน..จะรักกันแบบพอดีๆ
> ไม่หวง..ไม่หึง.ไม่ต้องการอะไรตอบแทน..เรารักกันสบายๆ
> มีปัญหาปรึกษากัน.มีเรื่องเดือดร้อนช่วยกัน..
> มีอะไรไม่สบายใจปรับทุกข์กัน
> แต่ในขณะเดียวกันต่างคนต่างก็มีโลกเป็นของตัวเอง
> เธอมีแฟนฉันไม่ว่า..เธอสนุกของเธอไป..
> เราต่างยินดีในความสุขของกันและกัน
> ไม่ต้องมาเจอกัน...ก็ยังห่วงกัน..ยังคิดถึงกัน
> ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่เสมอ
> ถ้ามั่นใจว่าเจอเพื่อนแท้แล้ว..เชื่อเถอะว่า..
> ไม่ว่าเราจะต่างกันอย่างไร..เราจะคิดถึงกัน
> และเราจะไม่มีวันเลิกคบกัน..เพราะเธอไปมีเพื่อนใหม่..
> ต่างฝ่ายต่างมีเพื่อนใหม่..ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้...
> มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข
> คนบางคนบอกว่า..คุยกับเพื่อนได้ทุกเรื่อง..
> แต่คุยกับแฟน..กับพ่อแม่ได้บางเรื่อง
> นี่แหละ..ที่มันเป็นความรักที่ประหลาด...แต่งดงาม
> มันมีความเข้าใจ.. ไว้ใจ ..เชื่อใจ..ในจุดสมดุล
> ลองเอาความรักแบบนี้..ไปใช้กับคนอื่นดูบ้าง.
> แล้วเราจะได้รับความรักตอบโดยไม่ต้องร้องขอเลย.....